Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Η χρονιά των Επαναστάσεων, 1830



   ΕΛΛΑΔΑ  1830


"Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραϊμη,
η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους,   
 και όταν οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν,     
 λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν"       
Μακρυγιάννης προς Γάλλο ναύαρχο Δεριγνύ 
                 
                 Στην Ελλάδα προ ετών
                 η επανάσταση ΄χε αρχίσει,
                 και την είχε αναστήσει...

                 Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας
                 υπεγράφη, υπό Αγγλίας,
                 και Τσαρικής Ρωσίας,
                 όπως και της Γαλλίας..

                 Η αλήθεια ως είπα της ιστορίας
                 είναι ότι σχεδόν...
                                 στην Κωνσταντίνου Πόλη
                 η Ρωσική στρατιά έφτασε όλη,
                 και βλέποντας πως θα μας κερδίσει
                 ελευθερία αν μας χαρίσει,
                 θορυβηθήκανε στη Δύση*
                 και κάναν τάχα τους καλούς
                 να παραμείνουμε μ' αυτούς,
                 κι όχι με τη (μελλοντική) αρκούδα.

                 Μαύρη σαν καλιακούδα,
                 μαύρη σαν νύχτα στα βουνά,
                 η ιστορία που σκοτεινά
                 έχει παράγραφους, σημεία      
                 που ενίοτε βάζουν σε υποψία.
___________________________

  1830
           

           Αναρχίας και στάσεων...               
                     τούτο των επαναστάσεων
                     το έτος, που έτσι θα το συναντήσεις,
                     όποιο βιβλίο κι αν ανοίξεις....

                     Στην Ευρώπη σχεδόν παντού,
                     το πνεύμα του ξεσηκωμού...





ΚΑΤΩ ΧΩΡΕΣ 1830





          Το θέατρο ''Ντε λα Μονέ'' είχε πρεμιέρα
          εκείνη την ιστορική ημέρα..

          Του "Πόρτιτσι τον Θάνατο" ανεβάσαν...
          αφού δεν λογαριάσαν
          την απαγορευτική....
                                          και απειλητική
          του βασιλιά τη διαταγή,
          που έτρεμε μην ακουστεί
          το ''θέμα'', απ' την επαναστατική
          όπερα του συνθέτη
          Ντενιέλ Αβέρ*, όπου προτρέπει,                   Daniel Auber
          λαούς για την πατρίδα
          να πολεμούν.....  κι ελπίδα
          δίνει στους καταπιεσμένους,
          και σ' όλους τους αδικημένους..

          Όταν απ' το βιολοντσέλο
          η νότα, τον Γουλιέλμο Τέλλο*                         *Επαναστάτης        
          στη σκέψη φέρνει...
                                         τότε μ' ορμή
          ο κόσμος θα ξεσηκωθεί,
          και με την κιτρινο-μαυρο-κόκκινη σημαία,
          εφούσκωσε σαν τη μαρέα,
          κάνοντας τότε την αρχή
          του τέλους,  
                                για την εποχή
          που κράτος κι δυό ήταν μαζί,         
          οι Βέλγοι, φτωχοί Καθολικοί,
          και οι Προτεστάντες Ολλανδοί,
          οι εύποροι πουν' στο βορρά,
          υπό τον Γουλιέλμο βασιλιά...          

          Οι Βέλγοι επαναστατημένοι,
          διώχνουν ότι απομένει
          απ΄το στρατό του βασιλιά,
          που υπέστη όντως ήττα βαριά.

          Χωρίς εναλλακτική καμία,
          των Βέλγων την ανεξαρτησία,
          θα αναγνωρίσει ο άναξ σιωπηρά,
          κι επίσημα, χρόνια μετά.

          Έτσι για πάντα χωριστήκαν
          και μόνοι πλέον προχωρήσαν                                                                       
          σαν ανεξάρτητες πια χώρες,
          οι γνωστές μας "Κάτω Χώρες"..  
         
                    Μεγάλους φτιάξαν φράχτες,                      
          πατέντες με υδατοφράχτες.                 
          Αντλήσαν το θαλασσινό νερό                
          και εύφορο τόπο καρπερό
          κάναν της θάλασσας το πάτο.
          
           Τώρα θα ζούνε αυτοί πιο κάτω
           από τη στάθμη του νερού (!)
           μα με τη πάροδο καιρού
           ζημιές, φουρτούνες και φθορές
           γίνονται αιτία που συχνές 
           έχουν οι φράχτες διαρροές.                   
___________________________


  ΓΑΛΛΙΑ 1830


31 Juillet 1830

                  Μια μέρα απ' τα χαράματα
                  οι Γάλλοι στα οδοφράγματα,
                  σαν ο Κάρολος "Δέκα"
                                                   ο Βασιλιάς,
                  με αποφάσεις βιαστικάς,
                  προνόμια πάλι πίσω* δίνει              * έχει προηγηθεί η Γαλλ. επανάσταση
                  στους ευγενείς και σε μιά δίνη
                  πέφτει και πάλι η χώρα
                  σαν παίρνουνε τα όπλα τώρα,
                  και φλέγεται όλο το Παρίσι..

                  Τελικά θα επικρατήσει
                  η κάστα των αριστοκρατών,
                  "μάστιξ'', ώς είπαν, ''των λαών".
___________________________


  ΠΟΛΩΝΙΑ 1830

                       
                   Ανήκε τότε στη Ρωσία
                   μισή και πλέον Πολωνία,
                   που επαναστατεί
                   κι εδάφη να πάρει διεκδικεί....

                    Η φαγωμάρα καλά κρατεί..
                    Όπως σε μας, έτσι και κει,
                    οι επαναστάτες θα διχαστούν
                    κι έτσι οι Ρώσοι επικρατούν
                    κι αυταρχικά θα κυβερνούν...

____________________________



        ΑΛΓΕΡΙΑ 1830



                               
                    Γαλλία και αποικιοκρατία.
                     Με παραμυθο-δικαιολογία
                     εισβάλει και κάνει αποικία
                     την ''υπανάπτυκτη'' Αλγερία.

                     Πόλεμοι και επαναστάσεις
                     όπως και εμφύλιες συρράξεις,
                     θα ταλανίζουν το λαό,
                     για έναν αιώνα εγώ θαρρώ,
                     σκορπίζοντας θανατικό..

                     Τους Γάλλους με λύσσα πολεμούν
                     όσπου να ανεξαρτοποιηθούν
                     το χίλια εννιακόσια εξήντα δυό..
                     Επί Ντε Γκώλ έγινε αυτό...
__________________________________



  ΝΟΤΙΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗ 




             Για των αθάνατων το κλαμπ πηγαίνει
             ο Μπολιβάρ, στη "Σάντα Μάρτα"* που πεθαίνει,    *Κολομβία
             υπαίτιος για την Ισπανική πανωλεθρία,
             εφιάλτης για την αποικιοκρατία.

             Περού Βενεζουέλα, Παναμά Ισημερινό και Κολομβία,
             λευτέρωσε κάνοντάς χώρα μία,
             που δίκαια βάπτισαν "Μεγάλη Βολιβία",
             η μόνη που φέρει το όνομα ηγέτη
             μέχρι και σήμερα,
                                        κάτι που σίγουρα, τού πρέπει,
             του "Ελ Λιμπερταδόρ*...  
                                                       του Ελευθερωτή,                *"El Libertador"
             κι έτσι είν' γνωστός....
                                                 στη Νότιο Αμερική.

             Η δε Καμπάνια Αντμιράμπλε,*                         *Campaña Admirable
             γράφτηκε στην ιστορία,
             σαν η Θαυμαστή Εκστρατεία,                                                          
             μαζί με την Διακήρυξη,
                         "Πολέμου μέχρι Θανάτου*"      *(Decreto de Guerra a Muerte)
             προς τιμήν του ήρωα,
                                            του όντως ''αθανάτου'' !

 Από παιγνίδι της ιστορίας,
και επί της αυτής χρονολογίας,                               
για τους αθάνατους...
                    
                    κι ο Βοναπάρτης Ναπολέων


στην εξορία θα πεθάνει....
                                    ο γερασμένος "λέων",

ο μύθος, η στρατιωτική ιδιοφυία....

Στον ουρανό η ιστορία
τον βάζει σε θρόνο και τ' απονέμει
τον τίτλο "Μέγας" κι έτσι πια μένει.
               

συνεχίζεται



____________________________________________

* Για τη σειρά των αναρτήσεων ''Ιστορίες της Ιστορίας'' 
συνεργάστηκαν οι Π. Ματαράγκας και Κ. Ραπακούλια
_____________________________________________

                               
Σημειώσεις :

* ΕΛΛΑΔΑ,  Το μικρό χρονικό της ανεξάρτητης Ελλάδας ξεκινάει από την όξυνση των σχέσεων των Δυνάμεων με την Οθωμανική αυτοκρατορία, εξαιτίας του αποτελέσματος της ναυμαχίας του Ναβαρίνου, οδήγησε στην έκρηξη ενός νέου ρωσοτουρκικού πολέμου (1828-1829). 
Οι ρωσικές στρατιές όχι μόνο νίκησαν τον τουρκικό στρατό αλλά και έφτασαν λίγα χιλιόμετρα έξω από την Κωνσταντινούπολη. Έτσι, η Ρωσία, πανίσχυρη τόσο απέναντι στο Σουλτάνο όσο και απέναντι στις άλλες Δυνάμεις, φαινόταν έτοιμη και ικανή να λύσει μόνο της το Ελληνικό Ζήτημα επιβάλλοντας μια λύση που θα της εξασφάλιζε τα μεγαλύτερα οφέλη.  

Κάπως έτσι η Μ. Βρετανία και η Γαλλία, αντιμέτωπες με ένα κακό ενδεχόμενο, συμφώνησαν στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Στις 22 Ιανουαρίου - 3 Φεβρουαρίου του 1830 η διάσκεψη του Λονδίνου, ύστερα από αγγλική πρόταση, διακήρυξε την πολιτική ανεξαρτησία της Ελλάδας με το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου που υπογράφτηκε από τους πληρεξουσίους της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας. 

Το Πρωτόκολλο της Aνεξαρτησίας, Το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου της 3ης Φεβρουαρίου 1830 όριζε: 


«H Ελλάς θέλει σχηματίσει έν Κράτος ανεξάρτητον, και θέλει χαίρει όλα τα δίκαια, πολιτικά, διοικητικά και εμπορικά, τα προσπεφυκότα εις εντελή ανεξαρτησίαν».



Η Ελλάς Ευγνωμονούσα, 
πίνακας του Θ. Βρυζακης
H πανηγυρική αυτή διακήρυξη της πολιτικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας συνιστούσε διπλωματική πράξη ιδρυτική του ελληνικού κράτους. 
H διεθνής αναγνώριση του ελληνικού κράτους σήμαινε έναρξη της υπάρξεώς του από την άποψη της διεθνούς κοινωνίας. H πρόοδος σχετικά με τους αντίστοιχους ορισμούς του Πρωτοκόλλου της 10-22 Μαρτίου 1829 ήταν μεγάλη και είχε σπουδαιότητα κρίσιμη. 
Αντίθετα οι ορισμοί του Πρωτοκόλλου εκείνου για τα σύνορα του ελληνικού κράτους αθετούνταν μερικώς με ό,τι όριζε πολύ δυσμενέστερα για την Ελλάδα το άρθρο 2 του νέου Πρωτοκόλλου.

H συνοριακή γραμμή του Πρωτοκόλλου της 3ης Φεβρουαρίου κρατούσε έξω από το έδαφος της Ελλάδας μεγάλο τμήμα της Στερεάς Ελλάδας. 
Ως αντάλλαγμα προς την Πύλη για την οδυνηρή θυσία της πλήρους ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους, έγινε περικοπή της νέας γραμμής στη Δυτική Ελλάδα και ολόκληρη η περιοχή πέρα από τον Αχελώο επανήλθε στην εξουσία του σουλτάνου. 


Η εδαφική συρρίκνωση των συνόρων προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα στη Δυτική Ελλάδα. Στους δρόμους και τα καφενεία η ελληνική αθυροστομία εξαντλούνταν κατά της Αγγλίας και της Γαλλίας. Χαρακτηριστικό είναι πως στο Ναύπλιο το καφενείο Les trois Puissances (Οι Τρεις Δυνάμεις) μετονομάστηκε χλευαστικά σε Les trios Potences (Οι Τρεις Αγχόνες).

Οι διατάξεις του Πρωτοκόλλου επίσης αποσκοπούσαν να ικανοποιηθεί η επιθυμία των Άγγλων  αποικιοκρατών για κατοχύρωση των Ιονίων νήσων από τον κίνδυνο, τον απότοκο της κυριαρχίας των Ελλήνων στη γειτονική Ακαρνανία.  Αποφεύγεται σκόπιμα η γειτνίαση των δυτικών επαρχιών της Aιτωλοακαρνανίας με τη Λευκάδα, που, όπως και τα υπόλοιπα Eπτάνησα, βρισκόταν υπό αγγλική κυριαρχία.

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Πρωτοκόλλου, «η ελληνική Κυβέρνησις θέλει είναι μοναρχική και κληρονομική κατά τάξιν πρωτοτοκίας». 
Το ίδιο άρθρο παρείχε στις τρεις δυνάμεις το δικαίωμα της εκλογής του προσώπου του βασιλέα της Ελλάδας χωρίς καθόλου να έχει ερωτηθεί ο ελληνικός λαός. Μάλλον θεωρήθηκε περιττό !

Το νέο κράτος, αν και περιείχε λιγότερο από το ένα τρίτο των ελλήνων κατοίκων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την εποχή που ξέσπασε ο Αγώνας, ωστόσο αναγνωριζόταν επίσημα στη διεθνή κοινωνία. Έτσι πραγματοποιούνταν κρίσιμη καμπή της ελληνικής Ιστορίας.


 Στις αρχές του επόμενου έτους και συγκεκριμένα στις 22 Iανουαρίου/3 Φεβρουαρίου 1830 οι τρεις Mεγάλες Δυνάμεις προχώρησαν στην υπογραφή ενός νέου πρωτοκόλλου, στο Λονδίνο και πάλι,  Eπρόκειτο για την πρώτη επίσημη διεθνή πράξη που αναγνώριζε την Eλλάδα ως κράτος κυρίαρχο και ανεξάρτητο και όχι φόρου υποτελές στην Oθωμανική Aυτοκρατορία. 
H σημαντική αυτή απόφαση συνοδευόταν από τον προσδιορισμό μιας νέας συνοριακής γραμμής. Στα εδάφη του νέου κράτους περιλαμβάνονταν οι περιοχές που βρίσκονταν μεταξύ των ποταμών Aχελώου στα δυτικά και Σπερχειού στα ανατολικά.  Πέραν των Kυκλάδων και της Πελοποννήσου, δίνονταν στο ελληνικό κράτος, οι Σποράδες και η Eύβοια. 

Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου 1830 (αποσπάσματα)

1. Η Ελλάς θέλει σχηματίσει εν κράτος ανεξάρτητον και θέλει χαίρει όλα τα δίκαια πολιτικά, διοικητικά και εμπορικά τα προσπεφυκότα εις εντελή ανεξαρτησίαν.

2. Η διοριστική γραμμή των συνόρων της Ελλάδος, αρξαμένη από τας εκβολάς του Ασπροποτάμου, θέλει ανατρέξει τον ποταμόν αυτόν έως κατέναντι της λίμνης του Αγγελοκάστρου, και διασχίσασα τόσον αυτήν την λίμνην όσον και τας του Βραχωρίου και της Σταυροβίτσας, θέλει καταλήξει εις το όρος Αρτοτίνα, εξ ου θέλει ακολουθήσει την κορυφήν του όρους ’ξου, την κοιλάδα της Κοτούρης και την κορυφήν του όρους Οίτης έως τον κόλπον του Ζητουνίου, εις τον οποίον θέλει καταντήσει προς τας εκβολάς του Σπερχειού.

Όλαι αι χώραι και τόποι κείμενοι προς Μεσημβρίαν αυτής της γραμμής, την οποίαν το συμβούλιον εχάραξεν επί του ενταύθα υπό στοιχείον Στ συναπτομένου γεωγραφικού πίνακος, θέλουν ανήκει εις την Ελλάδα.

Θέλουν ανήκει ωσαύτως εις την Ελλάδα η νήσος Εύβοια ολόκληρος, αι Δαιμονόνησοι, η νήσος Σκύρος και αι νήσοι, αι εγνωσμέναι το αρχαίον υπό το όνομα Κυκλάδες, συμπεριλαμβανομένης και της νήσου Αμοργού.

3. Η Ελληνική Κυβέρνησις θέλει είναι μοναρχική και κληρονομική κατά τάξιν πρωτοτοκίας. Θέλει εμπιστευθή εις ένα Ηγεμόνα, όστις δεν θέλει είναι δυνατόν να εκλεχθή μεταξύ των οικογενειών των βασιλευουσών εις τας Επικρατείας τας υπογραψάσας την συνθήκην της 6ης Ιουλίου 1827, και θέλει φέρει τον τίτλον Ηγεμών Κυριάρχης της Ελλάδος.
____________________________________________________________________

Πηγή: Διονύσιος Κόκκινος, Η ελληνική επανάστασις, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα 1974, τόμος Στ', σελ. 437-439, 
όπου και το πλήρες κείμενο του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου 1830.




Η Ελληνική έγκριση

«Ηύχετο η Γερουσία να ευρίσκετο εις θέσιν του να εκφράση ζωηρώτατα... τα αισθήματα της βαθείας ευγνωμοσύνης... Με όλον τούτο εγκρίνει παμψηφεί ...και οσονούπω θέλει εκφράσει τας λεπτομερείς σκέψεις και παρατηρήσεις της» (η πρώτη ελληνική αντίδραση στο Πρωτόκολλο).

Η συγκατάθεση της Πύλης


«Δίδει η Υψηλή Πύλη εις τούτο την συγκατάθεσίν της και αποδέχεται τα περί αυτό αποφασισθέντα, ως αφορώντα εις το να παρέξωσιν εις τον τόπον ασφάλειαν και ησυχίαν και να στερεώσωσι την καθολικήν ευδαιμονίαν...» (Η απάντηση του Σουλτάνου στο Πρωτόκολλο).



Σειρά επαναστάσεων συγκλονίζει την Ευρώπη δυτικά της Ρωσίας.

Η επανάσταση στο Βέλγιο, που ήταν τμήμα του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, προκλήθηκε κυρίως από το ότι ο βασιλιάς Γουλιέλμος Α’ της Οράγγης ευνοούσε τα ολλανδικά οικονομικά συμφέροντα σε βάρος των βελγικών. Ενισχύθηκε, επίσης, από τις θρησκευτικές διαφορές που υπήρχαν ανάμεσα στους προτεστάντες Ολλανδούς και τους καθολικούς Βέλγους. Έτσι, οι Βέλγοι επαναστάτησαν και ίδρυσαν το ανεξάρτητο βασίλειο του Βελγίου το 1830.
Daniel Auber's opera La Muette de Portici, Θα διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στη διαμόρφωση του Βασιλείου του Βελγίου. Ο Γουλιέλμος Β φοβούμενος ότι το περιεχόμενό της ενδέχεται να υποκινήσει εξέγερση, το απαγορεύει χωρίς αποτέλεσμα. 

Το ντουέτο από τη La Muette, Amour Sacré de la Patrie (που σημαίνει «Ιερή αγάπη της πατρίδας»), έγινε δεκτή ως νέα Μασσαλιώτιδα στις Βρυξέλλες, στις 25 Αυγούστου 1830 στο οποίο ο μεγάλος τενόρος Adolphe Nourrit το τραγούδησε οδηγώντας τον ρόλο, και προκάλεσε μια εξέγερση που έγινε το σήμα για τη βελγική επανάσταση που οδήγησε στην ανεξαρτησία.

Ο χαρακτηρισμός « Κάτω Χώρες» οφείλεται στο ότι το μεγαλύτερο μέρος του κράτους βρίσκεται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας, ενώ μεγάλο τμήμα του εδάφους προέρχεται από τη θάλασσα.
Το ένα τέταρτο του εδάφους της πεδινής αυτής χώρας βρίσκεται στο επίπεδο της θάλασσας ή κάτω από αυτό.  Πολλά τμήματα των Κάτω Χωρών προστατεύονται από τις πλημμύρες με αντιπλημμυρικούς τοίχους και αναχώματα,  Ο όρος δημιουργήθηκε τον 14ο αιώνα, στην αυλή του Δούκα της Βουργουνδίας, για να χαρακτηρίσει τα εδάφη που του ανήκαν στις περιοχές των σημερινών Κάτω Χωρών, του Βελγίου και του Λουξεμβούργου.


* Η επανάσταση στη Γαλλία στρεφόταν εναντίον του βασιλιά Καρόλου Ι’, που επιχείρησε να αποδώσει στους αριστοκράτες και στην εκκλησία κάποια από τα προνόμια που είχαν πριν από το 1789. 
Η μεγαλοαστική τάξη και τα λαϊκά στρώματα αντέδρασαν έντονα. Η κρίση κορυφώθηκε όταν ο αυταρχικός Κάρολος Ι’ διέλυσε τη Βουλή (Μάρτιος 1830), περιόρισε δραστικά τα εκλογικά δικαιώματα των αστών και επέβαλε αυστηρή λογοκρισία. 
Αμέσως, πλήθη λαού, με επικεφαλής ριζοσπάστες δημοκρατικούς, έστησαν οδοφράγματα στους δρόμους του Παρισιού εξαναγκάζοντας τον Κάρολο Ι’ σε παραίτηση και αξιώνοντας την εγκαθίδρυση αβασίλευτης δημοκρατίας. 
Οι φιλελεύθεροι αστοί, όμως, που έλεγχαν την κατάσταση, ευνόησαν την άνοδο στον θρόνο του μετριοπαθούς βασιλιά Λουδοβίκου-Φιλίππου. 

* Η επανάσταση στην Πολωνία ξεκίνησε με κύριο αίτημα την ανεξαρτησία από τη Ρωσία, τμήμα της οποίας ήταν έως τότε τα πολωνικά εδάφη. 

Η επέμβαση, ωστόσο, ισχυρών ρωσικών δυνάμεων και οι διαφωνίες μεταξύ των επαναστατών οδήγησαν τελικά στην αποτυχία της επανάστασης και στην επιβολή ενός ιδιαίτερα αυταρχικού καθεστώτος.



Η γαλλική Αλγερία είναι το όνομα που χρησιμοποιείται πιο συχνά – με την επίσημη ονομασία να είναι, απλώς, «Αλγερία» – για τον ορισμό των γαλλικών αποικιών στις ακτές της Βορείου Αφρικής (1830-1848) και των παλιών γαλλικών νομών της Αλγερίας (1848-1962) και των γαλλικών νομών της Σαχάρας (1957-1962) – αν και οι τελευταίοι είχαν διαφορετικό λόγο ύπαρξης. 

Οι Αλγερινοί χρησιμοποιούν τον όρο Istiʿmar (κατοχή) για να καθορίσουν αυτή την περίοδο της ιστορίας τους.

Στον 21ο αιώνα η Αλγερία (ονομαζόμενη ως γαλλική) παραμένει  μια άλυτη υπόθεση, το σημείο εκκίνησης μιας ισοδύναμης διαπραγμάτευσης ανάμεσα στη Γαλλία και την Αλγερία και ένα σημερινό βουλευτικό πρόβλημα, όπως επιβεβαιώνει η πρόταση αλγερινού νόμου που κατατέθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2010, αλλιώς 32 χρόνια μετά την αποχώρηση των τελευταίων Γάλλων στρατιωτών επί αλγερινού εδάφους και 48 χρόνια μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας.
 Η περίοδος της «Γαλλικής Αλγερίας» αφορά την ιστορία τόσο της Αλγερίας όσο και της Γαλλίας.


Πόλεμος του Μπολίβαρ, Ο Σιμόν Χοσέ Αντόνιο δε λα Σαντίσιμα Τρινιδάδ Μπολίβαρ ι Παλάσιος (Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios, είναι ο ηγέτης κινημάτων ανεξαρτησίας σε όλη τη Νότια Αμερική, συλλογικά γνωστά ως ''Πόλεμος του Μπολίβαρ''. 

Αναλαμβάνει στρατιωτικά καθήκοντα στη Νέα Γρανάδα σύμφωνα με τις αποφάσεις της Συνέλευσης της Τούνχα, ηγείται της εισβολής στη Βενεζουέλα στις 14 Μαΐου. (1813) 

Αυτή είναι η αρχή της Campaña Admirable, της Θαυμαστής Εκστρατείας. Μπήκε στη Μέριδα της Βενεζουέλας στις 23 Μαΐου, όπου τον ανακήρυξαν El Libertador (επειδή τους απελευθέρωσε από τον ισπανικό στρατό), και ακολούθησε η κατάληψη του Τρουχίγιο στις 9 Ιουνίου. 
Έξι μέρες αργότερα υπαγορεύει την περίφημη Διακήρυξη του Πολέμου μέχρι Θανάτου (Decreto de Guerra a Muerte). 
Πρόσθετες νίκες στις Μάχες του Καραβόβο το 1821 και της Πιτσίντσα το 1822 εδραιώνουν την κυριαρχία του στη Βενεζουέλα και στο Ισημερινό αντίστοιχα, ολοκληρώνει την απελευθέρωση του Περού.  Η Περουβιανή συνέλευση στις 10 Φεβρουαρίου 1824 τον όρισε δικτάτορα του Περού, κάτι που επέτρεψε στον Μπολίβαρ να αναδιοργανώσει ριζικά την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση.

Στις 6 Αυγούστου 1825, στη Συνέλευση του Άνω Περού, δημιουργείται η Δημοκρατία της Βολιβίας. Το σύνταγμα του είναι αντανακλά τις επιρροές που είχε στην πολιτική του σκέψη η Γαλλική και Σκοτσέζικη Διαφώτιση, καθώς και οι Έλληνες και Ρωμαίοι κλασικοί συγγραφείς.

Το όνειρό του για μια ομοσπονδία όλων των νέων ανεξάρτητων δημοκρατιών, στο στυλ της Αμερικανικής Επανάστασης, με μια κυβέρνηση που θα αναγνώριζε και θα διαφύλαττε τα ατομικά δικαιώματα... βλέπει να υποχωρεί στις πιέσεις από διάφορα συμφέροντα που υπήρχαν σε όλη την περιοχή, τα οποία απέρριπταν το μοντέλο αυτό και ενδιαφερόντουσαν λίγο ή και καθόλου για φιλελεύθερες αρχές. Ο Μπολίβαρ δυσκολεύεται πολύ να διατηρήσει τον έλεγχο. 


Στις 25 Σεπτεμβρίου 1828 μια αποτυχημένη απόπειρα κατά της ζωής του δεν τον πλήττει σωματικά αλλά τον επηρεάζει βαθύτατα. Οι αντιδράσεις συνεχίστηκαν και κατά τα επόμενα δύο χρόνια έγιναν εξεγέρσεις στη Νέα Γρανάδα, τη Βενεζουέλα και το Εκουαδόρ.

Ο Μπολίβαρ παραιτήθηκε από την προεδρία στις 27 Απριλίου 1830, με πρόθεση να αυτοεξοριστεί στην Ευρώπη, κατά πάσα πιθανότητα στη Γαλλία. Έχει ήδη στείλει διάφορα κιβώτια με τα προσωπικά του αντικείμενα και τα γραπτά του αλλά δεν προλαβαίνει, πεθαίνει προτού αναχωρήσει, από φυματίωση, στις 17 Δεκεμβρίου 1830 στην Κίντα δε Σαν Πέδρο Αλεχαντρίνο", στη Σάντα Μάρτα στην Κολομβία.
Έχει ζητήσει, από τον προσωπικό του βοηθό, τον Στρατηγό Ντανιέλ Φλορένσιο Ο' Λήρι, να κάψει το εκτενές αρχείο με τα γραπτά, τις επιστολές και τις ομιλίες του.  
Ευτυχώς ο Ο' Λήρυ δεν υπακούει την εντολή και τα τα γραπτά διασώθηκαν, δίνοντας στους ιστορικούς τεράστιο πλούτο πληροφοριών για τη φιλελεύθερη φιλοσοφία και σκέψη του Μπολίβαρ.

Ο μεγάλος αυτός ηγέτης στον αγώνα για ανεξαρτησία για τις περιοχές που σήμερα αποτελούν τη Βενεζουέλα, την Κολομβία, τον Ισημερινό, το Περού, τον Παναμά και τη Βολιβία, ήρωας σε αυτές τις χώρες, καθώς και στην υπόλοιπη ισπανόφωνη Αμερική, γεννήθηκε 24 Ιουλίου 1783 στο Καράκας, Βενεζουέλα και πέθανε 17 Δεκεμβρίου 1830 στη Κολομβία.

Ο Μπολιβάρ από 9 ετών βρίσκεται υπό την κηδεμονία του θείου του Μιγκέλ Χοσέ Σανς, αφού οι γονείς του έχουν και οι δύο πεθάνει. Παρ' όλο που οι σχέσεις των δεν είναι καλές,  πήρε την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση, από σπουδαίους καθηγητές, όπως ο Αντρές Μπέγιο και ο Δον Σιμόν Ροδρίγκες. 
Ειδικά, ο τελευταίος επηρέασε βαθύτατα το νεαρό, καθώς υπό την καθοδήγησή του, ο Μπολιβάρ διάβασε τα φιλελεύθερα βιβλία, που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους ντόπιους ριζοσπάστες.

Η εκπαίδευση του Μπολιβάρ ολοκληρώνεται στην Ευρώπη, που του εμφύσησε το πάθος για την πολιτική. Επιστρέφει στο Καράκας το 1807 και ζει σαν πλούσιος κρεολός, διαχειριζόμενος υποδειγματικά τα απέραντα κτήματά του. 
Ωστόσο, σε τακτικές συγκεντρώσεις, δήθεν φιλοσοφικές ή χαρτοπαικτικές αναζητούσε μαζί με τους νεαρούς ομοϊδεάτες του κρεολούς τις πιο πρόσφορες μεθόδους για την επίτευξη των δημοκρατικών σκοπών τους.  


_____________________________________________________________

ΠΗΓΕΣ:
http://www.tovima.gr/
http://www.fhw.gr/
http://users.sch.gr/maritheodo/history
http://www.cityofnafplio.com/2011/02/02/protocol-independence-of-the-greek-state/
http://www.ethnos.gr/



 σκέψεις..λεύτερες 
   πολιορκημένες   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου