Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

1835, "...ευτυχώς που δεν είχαμαν τότε TV !"


   …κι είπεν ο γέρος:  "Γέρο, ευτυχώς που δεν είχαμαν τότε TV.." 
Ποτέ δεν πίστεψα... πως θα φτάσουν σε τέτοιο σημείο 
να φτιάξουν ψευδομάρτυρες». Θεόδωρος Κολοκοτρώνης  

τανε Ελληνοαμερικανός πέμπτης γενιάς και για να μας γνωρίσει
                                                              [επισκέφτηκε την Ελλάδα πρώτη φορά,
άγνωστος μεταξύ αγνώστων και κάποιος Έλληνας φίλος του,
                  [που δούλευε στη πρεσβεία χρόνια, τον ξενάγησε κι είδε πολλά !!

Κάποια στιγμή τ' αμάξι τους κοντοστάθηκε στη Σταδίου,
     [κι ανάμεσα στα μπινελίκια των πίσω οδηγών, ο φίλος του είπε δυνατά,
βλέπεις το άγαλμα με τον έφιππο δεξιά ??
                                                        [Αυτός λευτέρωσε τους Έλληνες, ενώ αυτοί
με κατηγόρια "εσχάτη προδοσία" και με δίκη οπερέτα... τού επιβάλανε
             [την, εντός 24 ωρών εκτελεστέα "δια λαιμητόμου", θανατική ποινή.
Φρικάρησε ο επισκέπτης μας που άκουσε ότι ο Κολοκοτρώνης
                                                       [βγήκε από τη φυλακή, του 1835 τη χρονιά,
και μπερδεμενο-προβληματισμένος ο μισοαμερικάνος είπε :
                                        [καλά ρε Έλληνες δεν αντιδράσατε ??..... πάτε καλά ??

Ο κόσμος, είπε ο φίλος του....σαν τ' άκουσε έγινε έξαλλος, έξω φρενών,
                                                           [απ' τη στημένη δικαστική απόφαση αυτή,
γιατί τότε βλέπεις, δεν υπήρχε η αυθαιρετο-αχαλινωτο-ξεδιάντροπη,
                                                                                        [τυπο-καναλο-λογοκρισία,
να κάνουνε πλύση σε εγκεφάλους και να μαυρίσουνε το άσπρο
                                [τα "χισμαστερβόις", τα έτοιμα για όλα, "χρήσιμα" ηχεία.

"Τι επάγγελμα έχεις ?" ρωτήσανε οι Βαυαροί τον στρατηγό,
     [κι εκείνος δίνει την ιστορική απάντηση: "Κρατάω ντουφέκι χρόνους 48,
για να ελευθερώσω την πατρίδα δίνοντας το αίμα μου,

                                                                        [κι ως να πεθάνω ακόμη θα πολεμώ".

Ρίγος και δέος κατέλαβε τους παρευρισκόμενους, ακόμη και τον Μάσον,
                                                             [τον εισαγγελέα, τον ορκισμένο του εχθρό..
 
Σωρός τα παρατράγουδα της δίκης....μα το στημένο είναι στημένο,
                                                                   [και δεν χρειάζεται περισσότερα να πω,
μόνο θα ήθελα του αγάλματος στο δικαστικό κτίριο Σερρών,
                                                                              [την επιγραφή να μεταφέρω εδώ.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΟΛΥΖΩΙΔΗΣ 1802 - 1873
                                        [ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ.

Ήταν ο πρόεδρος του δικαστηρίου που μαζί με τον Γεώργιο Τερτσέτη,
                                [υπεράσπισαν το δίκιο, με κίνδυνο της ζωής τους της ιδίας.

Ο λαός τη χαρακτήρισε μαύρη νύχτα! και το βράδυ της Κυριακής
                                                             [στους δρόμους βγήκε ολόκληρο τ’ Ανάπλι…
Όλοι σφίγγουν με ευγνωμοσύνη, το χέρι των Τερτσέτη και Πολυζωίδη,

                                                   [και νιώθουν ότι βγάζουνε έτσι το δικό τους άχτι
για όσα χρόνια βιώνουν ανίσχυροι μπρος στους μισθοφόρους
                                                          [πούφερε ο Όθωνας, τους Βαυαρο-Γερμανούς...

Να μην ξεχνιόμαστε... γιατί πατηθήκαμε διαχρονικά από δαύτους,
                       [είτε τους λέγαν Βησιγότθους... είτε Έρουλους... είτε Χιτλερικούς.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο ομογενής πατριώτης σαν 'τ άκουσε όλα αυτά μονολόγησε.....
                           ["μπόι-o-μπόι...ιτ μέικς γιου κρέιζι" (μπορεί κάποιος να τρελαθεί)…

Φαντάσου τώρα αγαπητέ μου, ο ντόπιος φίλος του να μην έκανε την πάπια,
                                       [και να τούλεγε πως ο ήρωας είχε το 1825 ξαναφυλακιστεί* !!!

Φοβήθηκε πως θάνοιγε του αμαξιού την πόρτα και θάφευγε,
                                            [μη θέλοντας στα μάτια του, αυτόν και 'μάς, να ξαναδεί,
θάριχνε μαύρη πέτρα πίσω του, θα προσπαθούσε να "μας" ξεχάσει...
                                                [εκεί, στη μακρινή Φιλαδέλφεια, στη Βόρειο Αμερική.

________________________________________________________________________
συνεχίζεται


___________________________________________________________

* Οι "Σκέψεις... λεύτερες πολιορκημένες" είναι το 2ο μέρος της τριλογίας  
''ιστορίες & υστερίες της Ιστορίας'', και αναφέρεται στα χρόνια 1821 - 1938. 
Συνεργάστηκαν οι Π. Β. Ματαράγκας και Κ. Γ. Ραπακούλια
_______________________________________________________________



* Θεόδωρος Κολοκοτρώνης : "Ποτέ δεν πίστεψα πως θα φτάσουν σε τέτοιο σημείο να φτιάξουν ψευδομάρτυρες». 
Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Θ. Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του αναφέρεται συνοπτικά στη φυλάκισή του στο Παλαμήδι μετά την καταδίκη του χωρίς καμιά περιγραφή της φυλακής.
«Μ' έβαλαν έξι μήνες μυστική φυλακή, χωρίς να δω άνθρωπο εκτός του δεσμοφύλακα. Δεν ήξερα τι γίνεται για έξι μήνες, ούτε ποιος ζει, ούτε ποιος πέθανε, ούτε ποιόν [άλλον] έχουν στη φυλακή. Για τρεις μέρες δεν ήξερα πως υπάρχω, μου φαινόταν σαν όνειρο. Ρωτούσα τον εαυτό μου αν ήμουν εγώ ο ίδιος ή άλλος κανένας. Δεν ήξερα γιατί μ' έχουν κλεισμένο. Με τον καιρό μου πέρασε απ' το νου, πως ίσως η Κυβέρνηση, βλέποντας την υπόληψη που 'χε ο λαός προς εμένα, με φυλάκισε για να μου κόψει την επιρροή. Ποτέ δεν πίστεψα πως θα φτάσουν σε τέτοιο σημείο να φτιάξουν ψευδομάρτυρες».

* Εδουάρδος Μάσον : Την εισαγγελική έδρα είχε ο Εδουάρδος Μάσον, «ο εμπαθής εκείνος πολέμιος», όπως γράφει ο ιστορικός Μέντελσον, του Κολοκοτρώνη, Ένας ξένος, και αυτός, που κάτω από την ηθική δικαίωση του φιλελληνισμού, αναμίχθηκε, κατά τρόπο εξοργιστικό, στις εσωτερικές υποθέσεις των Ελλήνων. Τον κατείχε, όπως και άλλους παρεμφερείς φιλέλληνες, η εγωιστική πεποίθηση ότι οι μικρές ή μεγάλες υπηρεσίες που είχαν προσφέρει στην αγωνιζόμενη χώρα τούς έδι-ναν ιδιαίτερα δικαιώματα, ακόμα και το ύπατο δικαίωμα να κρίνουν επί της ζωής των επιφανέστερων ανδρών αυτού του τόπου.

*Ανάπλι, Εκείνη την Κυριακή  Όλοι χαιρετούσαν τους Πολυζωίδη και Τερτσέτη, μεταξύ τους και ο Νικηταράς ο τουρκοφάγος! Οι θερμές αυτές εκδηλώσεις στάθηκαν στην πραγματικότητα μια αποδοκιμασία όλων των τάξεων στο έγκλημα που ετοίμαζαν. Βούλγαρης, Σούτσος και Φραγκούλης δεν βγήκαν για περίπατο εκείνο το απόγευμα της Κυριακής.

Τελικά η θανατική ποινή με απόφαση του βασιλιά μετατράπηκε σε κάθειρξη 20 ετών. Όταν το άκουσε ο Κολοκοτρώνης είπε πάλιν τον ευτράπελο λόγο του: «Θα τον γελάσω τον βασιλιά, δεν θα ζήσω τόσους χρόνους …». Την άλλη μέρα τούς ανέβασαν στο Παλαμήδι. Εκεί όπου για έντεκα μήνες έζησαν ένα πραγματικό κολαστήριο!

*Η Δίκη των Δικαστών :  Τους Πολυζωίδη και Τερτσέτη τούς οδήγησαν σε δίκη. Ήταν ένα από τα ανταλλάγματα που έθεσαν οι άλλοι τρεις αντιβασιλείς για να συμφωνήσουν με τον Όθωνα στην απονομή χάριτος! Να τι είπε ο Τερτσέτης στην απολογία του: «Ζουν οι οπλαρχηγοί. Ζουν! Χαρείτε, ω Έλληνες. Ζουν! Φυλακισμένοι. Αληθινά, εις τα φρούρια, οπού προ δέκα χρόνων επήραν επί κεφαλής σας από τον εχθρόν, αλλά ζουν!... 
Δεν εμολύνθηκαν οι οφθαλμοί μας να ιδούμεν το αίμα των δύο γερόντων χυμένο σαν το αίμα του Μητρομαργαρίτου (στυγνός φονιάς που αποκεφαλίστηκε)» 

"Αν δεν είχανε την ίδια τύχη με τον Μητρομαργαρίτη οι δύο Ήρωες του Εικοσιένα το χρωστάμε στον Πολυζωίδη και τον Τερτσέτη. Γι’ αυτό και στέκεται και θα σταθεί, όσο θα υπάρχουν Έλληνες, αθάνατη η μνήμη τους."  Δ. Φωτιάδης, «ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ - Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ»), σελ. 329.


* Η πρώτη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη,  
Στις 6 Φεβρουαρίου του 1825 φυλακίστηκε στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία της Ύδρας μαζί με τους Δεληγιανναίους και τον Νοταρά. 
Αναγκάστηκαν όμως να τον απελευθερώσουν το 1825, μετά από πρόταση του Παπαφλέσσα προς την κυβέρνηση Κουντουριώτη, επειδή ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ.
Στο Ναύπλιο, μετά την αποφυλάκισή του, ανεβασμένος σε μια πέτρα μίλησε, στο πλήθος που παραληρούσε: 

«Έλληνες! Πριν βγω στ΄ Ανάπλι, έριξα στη θάλασσα τα πικρά τα περασμένα. 
Κάντε και σεις το ίδιο. 
Στο δρόμο που περνάγαμε για να ‘ρθούμε στην εκκλησιά, είδα να σκάβουν κάποιοι άνθρωποι. Ρώτησα και μου είπαν πως σκάβουν να βρούνε κρυμμένο θησαυρό.
Εκεί στο λάκκο μέσα ρίξτε και τα μίση τα δικά σας. Έτσι θα βρεθεί κι ο χαμένος θησαυρός».  

Παράλληλα διεμήνυε στον Ιμπραήμ: 
«Όχι τα κλαριά να μας κόψεις, όχι τα δένδρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μήτε πέτρα απάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνάμε. Μόνο ένας Έλληνας να μείνει, πάντα θα πολεμούμε. Και μην ελπίζεις πως τη γη μας θα την κάνεις δική σου, βγάλ’ το από το νου σου».
Όμως τα πράγματα είχαν πάρει άσχημη τροπή και ο Γέρος παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του δεν τα κατάφερε.                          
Τα αγάλματα του Γ. Τερτσέτη (δεξιά) και του Α. Πολυζωίδη (αριστερά
στο Δικαστικό Μέγαρο της Τρίπολης, στην Πλατεία του Άρεως



 σκέψεις..λεύτερες 

   πολιορκημένες  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου