Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

1464, "Τα όπλα πήρα να τους λευτερώσω όλους"



       1464  Γαλλία

Ποτέ δεν έγινε η "Τελευταία Σταυροφορία",
που στη Μάντοβα είχε οργανωθεί,
                                                [μετά από σωρεία,
Χριστιανο-στρατο-συνάξεων,
και εκ Παπών μεγάλων αποφάσεων,
να λευτερώσουν Χριστιανούς
                                 [και Άγιους τόπους,
ενίοτε δε και με επισκόπους,
να είναι στο στράτευμα επικεφαλής,
αν και οι πρωτοβουλίες τους, 
                    [κάποιες φορές, επισφαλείς.

Ο Πίος Β'* κι ο αντιπρόσωπός του Βησσαρίων                       *Aeneas Silvius Piccolomini
                                                [ήτανε της σταυροφορίας
οι οργανωτές, τη ματαίωση της οποίας,
προκάλεσε, του εξηντατέσσερα* 'κείνο το χειμώνα,               *1464
η απώλεια του Πάπα,* στην Αγκώνα,                                    
ενώ ο Έλληνας Καρδινάλιος
                                        [οργάνωνε τον Άγιο στόλο...

Οι Βενετοί βεβαίως και πάλι,

                              [θα παίζανε τον κύριο ρόλο.

Μεγάλη Μορφή του ιταλικού ουμανισμού,
ο Τραπεζούντιος Βησσαρίων 
                                  [και βέβαια του κόσμου του βυζαντινού
ιδεαλιστής επαναστάτης και πρωτεργάτης των ενωτικών,
μα ασυγχώρητος εχθρός των ανθενωτικών...

Της ένωσης των δύο εκκλησιών θερμός υποστηρικτής,
και πρωταγωνιστής μιας κοσμο-ιστορικής εποχής, 
της μετάβασης από τον Μεσαίωνα, στην Αναγέννηση. 

Η Ελπίδα για τους Χριστιανούς, η Θεία Δίκη, η Νέμεση,
που θα τιμωρούσε με Παπικούς εθελοντικούς στρατούς,
τους άπιστους κατακτητές, τους βάρβαρους,
                                                        [και άρπαγες Οθωμανούς..

"Γκαντεμιά" το είπανε αυτό, και ατυχία,
                           [να ματαιωθεί έτσι αυτή η σταυροφορία,
αφού στόχο θάχε, την Οθωμανική αυτοκρατορία
να κτυπήσει, εκείνη του Σταυρού η εκστρατεία,  
καθώς στο στόχαστρο, Αυστρία και Ουγγαρία,
του Μωάμεθ Β' του Πορθητή 'χανε μπει
και έπρεπε οπωσδήποτε αυτός να ανακοπεί !

Αρκετές από τις ενδιάμεσες, κάποιες σημαντικές,
και άλλες ίσως όχι, μα όλες τους αιματηρές  
των σταυροφόρων εκστρατείες, 
                                         [δεν θ' αναφέρω,
μα να σχολιάσω επιθυμώ τα περαιτέρω,
γιατί ακόμα βρικολακιάζει αυτό το μίσος,
κι ανθρώπους αθώους, κατά πως πάει
                                             [θα αφανίσει, ίσως...

Μαντάτα άσχημα έχονται απ' όλες τις μεριές,
για ιερούς πολέμους, τζιχαντιστές,
στενόμυαλους φομενταλιστές,
ύποπτους "ελευθερωτές",
κραυγές, φωνές και ιαχές,
Σταυρός εναντίον Ημισελήνου
μισόλογα, υπεκφυγές,
βομβαρδισμών βροντές,
μπόμπες και μπαλωθιές,
συλλήψεις και ανακριτές,
επικριτές, και μη...
             σωτήρες, αλλά και πολλές,
σε παραδείσους παχυλές
μπάζες παρα-οικονομικές,
από "αθώες" εμπορικές, 
οπλο-συναλλαγές,                        
και οι ισχυροί μαθές,                     
που παίζουν τις κολοκυθιές                   
και την πινακωτή να λέει,                            
             ["από το άλλο μου τ' αυτί",
σαν κάνουνε πως είν' κουτοί,
ποντάροντας ότι χαζοί,
με "ακατοίκητο" είμαστε όλοι οι λοιποί...
που δυστυχώς το αποδεικνύουμε
                                         [σε κάθε επιλογή... 

            
            Στη Σύνοδο της Kλερμόν Φεράν,
            θυμίζω πως φάνηκε για που το πάν',
            όταν εν μέσω αντεγκλήσεων και βοής,
            πολλάκις υπέρ του δέοντος αιχμηρής,
            οι σύνεδροι δεν συμφωνούν... 
                                                         [και τελικώς,
            ο Πάπας,  ο δεύτερος Ουρβανός,
            κηρύττει το χίλια ενενηνταπέντε
                                    [εκείνη τη "Σταυροφορία",

            την "Πρώτη", που απ' αυτήν αρχίζει η ιστορία,                  
            των υπολοίπων του "Σταυρού Εκστρατειών".  


            Επί των πολυώρων του Πάπα ομιλιών,
            τονίζονταν οι απαγχονισμοί των κληρικών, 
            η επιβολή βασανιστηρίων 

            και άγριων διωγμών επί προσκυνητών,
            στους καθαγιασμένους τόπους 
των Χριστιανών.

            Τ' ακροατήριο αποτελούνταν εκ πολλών
            επισκόπων, κληρικών, φεουδαρχών,
                                                         [στρατιωτικών αρχηγών,
            αλλά και από πλήθος ασήμων ανθρώπων και φτωχών.


            Κι αφού
 σχεδόν όλος ο τότε γνωστός κόσμος,
                                               [
αναμείχθηκε στην A' Σταυροφορία         
            λες νάταν ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος,
                                                                       [ετούτος στην ουσία ; 

             Για τρεις αιώνες θα σφάζεται,
                                                [κόσμος και κοσμάκης,
             εκ τούτης, της Σταυρο-ημισελήνου μάχης....

             Χάνονται Σαρακηνο-Άραβες, Σελτζούκοι κι Ευρωπαίοι,
             ξοφλώντας έτσι της πίστης τους τα χρέη.

                             
Όταν στη Κλερμόν-Φεράν βρεθήκαμε
                                                            [βόρεια Γαλλία,
στην Πλας ντε Ζωντ, της πόλης τη κεντρική πλατεία,
οι ξεναγοί με γκρουπ μάς πήγανε να δούμε,
το άγαλμα του ήρωα τους Βερσιζεντορίξ, 
                                    [αν τ΄όνομα καλά ενθυμούμαι,
αλλά... απ' τους "ειδικούς" ουδείς έκανε μνεία
ότι είναι η πόλη που κίνησε του Πάπα, 
                   [του δεύτερου Ουρβανού, η Α΄Σταυροφορία.

Στο άγαλμα του Βερζικεντορίξ, και κάτω χαμηλά
γράφει με γράμματα μεγάλα και καθαρά:
α όπλα πήρα να τους ελευθερώσω όλους"
                                                        [και τούτο μοιάζει
με κείνη, του 1095 τη διακήρυξη, που ο Πάπας βγάζει
στο Κλερμόν Φεράν, λέγοντας στην ίδια πόλη εδώ, 
 "Τα όπλα πάρτε κι αμέτε να λευτερώσετε
                                             [τη γης που γέννησε το Χριστό.



   1464  Κίνα



Δύο επαρχίες στη σειρά,
στη Κίνα τούτη τη χρονιά,
επαναστάτησαν μαζί,
η Χι-ουγκάν* και η Γκιουαξί.*                *Huguang    *Guangxi

Ο φοβερός και τρομερός Τεμουτζίν, ευρύτερα 
γνωστός ως Τζένγκις Χαν, θεμελίωσε με φωτιά 
και αίμα μια από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες,
ο κατακτητής του κόσμου Τζένγκις Χαν, 
ο Μογγόλος στρατηλάτης, ο σφαγέας των εθνών
.
Των Μινγκ και πάλι η Δυναστεία,
υφίσταται νέα δοκιμασία,
και στέλνει ισχυρό στρατό,
με τ' όπλο της το εφεδρικό,
το αήττητο Μογγολικό,
του Τεμουζίν το άγριο ιππικό,
του Τζένγκις Χαν τους απογόνους, 
όπου με συμφορές και "πόνους"            
κάπου δυό αιώνες πριν,
                          [αυτούς είχαν ταυτίσει,
όταν τους πάντες τότε,
                         [είχανε κατακτήσει.

Αυτούς τους "αήττητους" λοιπόν και τώρα 
στέλνει ο αυτοκράτορας στην ενδοχώρα
να καταστείλουν τους επαναστατημένους,
που δύο φυλών η ένωση, των Μιάο με Γιάο 
                                            [πιότερο ενισχυμένους 
τους έχει κάνει, και τρομερά είν' ισχυροί,

Ο αυτοκράτορας που θα τα χρειαστεί,
δίνει εντολή, 
               "η επανάσταση στο αίμα να πνιγεί",
στους 200.000 στρατιώτες που στέλνει για να τους συντρίψει,
και πλουσιοπάροχα υπόσχεται αυτούς να ανταμείψει.

Οι εξεγερμένοι των Χι-ουγκάν και Γκιουαξί
                                                [δεν θάχουν πια καμία τύχη,
ηρωικά πολέμησαν μα τελικά,
                                   [η επανάσταση τους θα αποτύχει...
______________________________________







____________________________________________ 

* Για τη σειρά των αναρτήσεων ''Ιστορίες της Ιστορίας'' 
συνεργάστηκαν οι Π. Ματαράγκας και Κ. Ραπακούλια
_____________________________________________

   


* Η παρ' όλίγον Σταυροφορία, Το 1458 που ο νέος Πάπας (Πίος ο Β') θέλει να ενώσει την χριστιανική Ευρώπη κάτω από την καθοδήγησή του, βρίσκει στον τουρκικό κίνδυνο, ο οποίος ήταν παρ'όλα αυτά πραγματικός, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κερδίσει πολιτικό και ηθικό κύρος. 

Προς επίτευξη αυτού του σκοπού, το 1459 οργανώνει μία πανευρωπαϊκή σύνοδο στη Μάντοβα για την οργάνωση μιας πολύ φιλόδοξης Σταυροφορίας πετυχαίνοντας ωστόσο πολύ μικρή ανταπόκριση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της Ευρώπης. 

* Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος ή Βασίλειος (κατά κόσμον) Βησσαρίων (κατά Χριστόν), (1403-1472), ήταν Βυζαντινός κληρικός, έγινε καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας. 
Στη Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας (6 Ιουλίου του 1439), ανέγνωσε στα ελληνικά την διακήρυξη της ένωσης των Εκκλησιών στον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας, παρουσία του πάπα Ευγενίου του Δ΄ και του αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου. Μετά το πέρας αυτής της Συνόδου ο Βησσαρίων είναι πια ανεπιθύμητος στη Βασιλεύουσα, αφού θεωρήθηκε, από τους ανθενωτικούς πρωτεργάτης της υπογραφής της Ένωσης και "προδότης της πίστεως". 
Αποσύρεται του δημόσιου βίου και να απομονώνεται, αρχικά στη Μονή του Παντεπόπτου καθώς και σε άλλες Μονές της Κωνσταντινούπολης επιδιδόμενος σε μελέτες αρχαίων ελληνικών κωδίκων και πατερικών κειμένων. Από τους πιο επιφανείς λόγιους που συνέβαλαν στη σημαντική αναβίωση των γραμμάτων τον 15ο αιώνα. Το 1441 θα εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη και θα αναλάβει καθήκοντα καρδιναλίου.
Τιτουλάριος Λατίνος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το 1463 (ένας τίτλος με συμβολικό μόνον χαρακτήρα), και τον ίδιο χρόνο γίνεται εκπρόσωπος του Πάπα στην Βενετία για να οργανώσει την Σταυροφορία του Πάπα, η οποία έπρεπε να πραγματοποιηθεί το καλοκαίρι του 1464. Τα σχέδια ματαιώθηκαν με τον θάνατο του Πίου Β΄ τον Αύγουστο του 1464 στην Αγκώνα ενώ ετοίμαζε την άφιξη του στόλου για την Σταυροφορία. 
Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες μορφές του βυζαντινού και ιταλικού ουμανισμού της κοσμοϊστορικής εποχής της μετάβασης από τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση. 



* Σταυροφορίες, Με τον όρο "Σταυροφορίες" καλούνται οι εκστρατείες που με την παρότρυνση και τις ευλογίες της παπικής Eκκλησίας ανέλαβαν συνασπισμένες δυνάμεις ευρωπαϊκών κρατών ή πάνοπλων δυτικοευρωπαίων φεουδαρχών, από τον 11ο αιώνα κι έπειτα, με σκοπό την απελευθέρωση των κατεχόμενων από τους "απίστους" χριστιανικών εδαφών. Yπήρξε κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονός, γιατί με αυτόν τον τρόπο αρχίζει η πολιτική κι έως έναν βαθμό οικονομική επέκταση της Δύσης στην Aνατολική Mεσόγειο.

Οι σταυροφορίες ενίσχυσαν την εσωτερική οικονομία της δυτικής Ευρώπης αυξάνοντας τη διαθεσιμότητα του χρήματος. Η δυτική Ευρώπη δεν έχει πλούσια αποθέματα πολύτιμων μετάλλων, και μόνο τα αργυρωρυχεία του Ράμμελσμπεργκ στη Γερμανία είχαν αξιοποιηθεί πριν από τις σταυροφορίες. Σημαντικοί θησαυροί μουσουλμανικών νομισμάτων έπεσαν στα χέρια των χριστιανών στην Παλαιστίνη, την Ισπανία και τη Σικελία. Έτσι, οι αυλές των ηγεμόνων συγκέντρωσαν πλούτη και παρείχαν προστασία όχι μόνο στους εμπόρους των πόλεων, από τους οποίους αγόραζαν ανατολίτικα είδη πολυτελείας, αλλά και στους βιοτέχνες που είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται στις ευρωπαϊκές πόλεις. 
Ίσως το πιο σημαντικό επακόλουθο των σταυροφοριών να μην ήταν η προώθηση του εμπορίου μεταξύ Ανατολής και Δύσης, αλλά η αρπαγή των μουσουλμανικών νομισμάτων που αποτέλεσαν τη βάση για τον εμπορευματικό καπιταλισμό της Ευρώπης του 12ου αιώνα. Το γεγονός αυτό με τη σειρά του επέτρεψε στους Ευρωπαίους να παράγουν περισσότερα αγαθά για δική τους χρήση απ' ό,τι προηγουμένως.

Στις σταυροφορικές μάχες αναμείχθηκε σχεδόν όλος ο τότε γνωστός κόσμος. Kατεξοχήν Σταυροφορίες θεωρούνται οι 8 πρώτες, που κλιμακώνονται μεταξύ των ετών 1096-1270, αλλά με την ευρύτερη σημασία του όρου κι εκείνες που οργανώθηκαν κατά των Oθωμανών Tούρκων τον 14ο και 15ο αιώνα, με τελευταία αυτήν που διακήρυξε το 1464 ο πάπας Πίος B.  

Tυπικά η A' Σταυροφορία ξεκινάει με το κήρυγμα του Oυρβανού B' στη Σύνοδο της Kλερμόν Φεράν στις 27 Nοεμβρίου 1095. 

Tο εντυπωσιακότερο όλων ήταν η ανταμοιβή των μετεχόντων στην εκστρατεία. Tους έταξε άφεση αμαρτιών και εισιτήριο για τον Παράδεισο και τους διαβεβαίωσε ότι θα απολάμβαναν ένα ειδικό νομικό καθεστώς, δηλαδή αναστολή των χρεών, προστασία της περιουσίας στο διάστημα της απουσίας τους, απαλλαγή από τις συνήθεις δημοσιονομικές και δικαστικές υποχρεώσεις και, φυσικά, μέρος των λαφύρων του πολέμου. 
Tο τέλος του κηρύγματος, που συνοδεύτηκε από θαύματα και οιωνούς, όπως επιστολές εξ ουρανού, κομήτες, σύμβολα σταυρού στον ουρανό, βρίσκει το ακροατήριο σε τέτοιο βαθμό συνεπαρμένο που όλοι ανεξαιρέτως τοποθετούν το σχήμα του σταυρού στο μέρος της καρδιάς (γίνονται κυριολεκτικά Σταυροφόροι = φέροντες το σταυρό) και επαναλαμβάνουν την τελευταία φράση του χαρισματικού ομιλητή "Deus Veult" (= είναι θέλημα Θεού).

Tις επόμενες μέρες επιδέξιοι ιερωμένοι επισκέπτονταν τους απλοϊκούς ανθρώπους της Aμιένης, μεγέθυναν τις προσδοκίες για αγαθά, ουράνια και επίγεια, τους φανάτιζαν και φλόγιζαν τη φαντασία τους. Έτσι, συγκεντρώθηκαν στίφη ανθρώπων κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων που αποτέλεσαν τον πυρήνα της λεγόμενης "λαϊκής Σταυροφορίας", ενώ ένα δεύτερο τμήμα της "ανεπίσημης Σταυροφορίας" ξεκινάει από την Kολονία. 



Βερζικεντορίξ, Έτος 60 π.Χ. Η Γαλατία βρίσκεται κάτω από τον ρωμαϊκό ζυγό και αποτελεί επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο νεαρός Βεργκικεντορίξ βλέπει τον πατέρα του να συλλαμβάνεται και να εκτελείται από τους Ρωμαίους. Όταν ενηλικιώνεται, ο δρυίδης Γκουτάρ αναλαμβάνει την εκπαίδευσή του. Σύντομα ο Βεργκικέντοριξ εξελίσσεται σ’ έναν τρομερό και γενναίο πολεμιστή, που τελικά δεν θα διστάσει να ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στον Ιούλιο Καίσαρα και την αήττητη «ρωμαϊκή μηχανή» του...
Στη πιο διάσημη πλατεία της πόλης Kλερμόν Φεράν είναι η Πλας ντε Ζωντ, στην οποία βρίσκεται ένα μεγάλο άγαλμα του Ωγκύστ Μπαρτολντί που απεικόνιζει τον Γαλάτη ήρωα Βερσινζετορίξ καθισμένο πάνω σε ένα άλογο κρατώντας ένα σπαθί. Η επιγραφή του αγάλματος γράφει J'ai pris les armes pour la liberté de tous (Πήρα τα όπλα για τους ελευθερώσω όλους).



* Κίνα - Επαρχίες Χιουγκάν και Γκιουαξί,  πονοκέφαλο φέρνουν στη δυναστεία των Μινγκ, στη Κίνα, εξέγερση που ξεκινάει στο εσωτερικό στην επαρχία Χιουγκάν (Huguang) και φουντώνει ανησυχώντας το θρόνο, ιδιαίτερα όταν μπαίνουν στο χορό και ενώνονται με την εξέγερση των φυλών των Μιάο (Miao) και των Γιάο (Yao) της επαρχίας Γκιουαξί  (Guangxi), που αναγκάζεται πια να στείλει 30.000 στρατιώτες (συμπεριλαμβανομένων 1.000 Μογγόλους ιππείς), για να βοηθήσει τις 160.000 στρατιωτών από τα τοπικά στρατεύματα που είναι μόνιμα σταθμευμένα στην περιοχή, για να συντρίψουν την εξέγερση. Θα τους πάρει δύο χρόνια, τελικά το 1466 το καταφέρουν. 
______________________________________________________


 σκέψεις..λεύτερες 
   πολιορκημένες   

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

1463 Όταν κλείνουν τα μάτια οι Τριακόσιοι...



1463  Βενετία

Την Βασιλεύουσα αφού εκπόρθησαν και κατακτήσαν,
(παρόλο που Λατίνοι και Έλληνες με λύσσα πολεμήσαν),
οι Οθωμανοί το πήραν πάνω τους... 
                                                  αέρα πήρανε και φόρα
κι επιτεθήκανε παντού, κι άντε σταμάτα τους πια τώρα.

Το υπογάστριο της Ευρώπης, 
                                  [στη κυριολεξία κατατσακίσαν...
και πλείστες οι χώρες,
                                 [που στην αυτοκρατορία τους προσαρτήσαν,
αμέτρητοι δε κι οι άνθρωποι που εδεινοπαθήσαν.

Αβεβαιότητα και ανασφάλεια 
                                  νιώθουν οι Χριστιανοί στη Δύση,   
που τώρα φοβούνται,          
                        [και για το μέλλον  έχουν ανησυχήσει,
ενώ εύχονται μιά δύναμη να βρεθεί,
                                               [τους Τούρκους για να σταματήσει.

                    Η Δημοκρατία της Βενετίας με τόλμη θα το επιχειρήσει,
                    και ο πρώτος Βενετοτουρκικός πόλεμος....
                                                           [κάπου δεκάξη χρόνια θα κρατήσει.

                    Μα λάλησα..."*                                                                            *παλάβωσα
                                       [όταν έμαθα την αφορμή που είχε αρχίσει...

                    Ο Σουλτάνος το 1463 από τον Δόγη είχε απαιτήσει,
                    να παραδώσουν κάποιον προστατευόμενό του,
                    και οι Βενετοί του απαντήσαν μόρτικα,
                                                     ["να πάει να φάει τ' αυγό του",
                    που μεταφράζεται "ρε τον κακό σου τον καιρό",
                    το ακριβώς αντίθετο απ' ότι με Οτσαλάν έγινε εδώ !!

                   Τι άρνηση όμως κι αυτή !!!


Είναι η τρίτη που θυμάμαι,
                          [γενναία απάντηση αρνητική, 
από άλλες δύο που έχω ήδη αναφερθεί...     


1.

Απ' το Αφγανιστάν, στις μέρες μας,
                                            [τι είχε ζητηθεί ??
Ο Οσάμα πάραυτα να παραδοθεί....
κι οι Αφγανοί πάλι το είχαν αρνηθεί !!

Τι άρνηση όμως κι αυτή !!!


2.

Αμ, κι απ' τον Παλαιολόγο ποιός ξεχνά 
                                                         [τι είχε ζητηθεί ? 
Ο Οχράν, αντίπαλος και αδελφός του Μωάμεθ (!),                                     
                                                       [πάραυτα να παραδοθεί,          
κι ο Βυζαντινός Αυτοκράτωρ ηρωικά είχε αρνηθεί.

Τι άρνηση όμως κι αυτή !!!


                  Παρατηρείς πώς αψηφήσαν και οι τρείς...
                                                         [των όπλων την υπεροχή ?
                   Ποιός ξέρει...
                             [ίσως από τον Παπαφλέσσα το είχαν διδαχθεί..
                   Είθε κανείς, εκεί που βρίσκεται ο ήρωας, 
                                                          [περί Οτσαλάν να μην του πει !

Λεν' πως στη παράδοση του Κούρδου αρχηγού είχε ακουστεί...
προς τους τριακόσιους του Λεωνίδα,
                                           [ένα παράγγελμα,  μια διαταγή,
"Μάτια να κλείσουν...
                                 [κι ευθύς να κάνουνε μεταβολή",
κανείς απ' τους ηρωικά τότε πεσόντες,
                                                           [ετούτο να μη δει !




1463 Δημοκρατία του Αγίου Μάρκου (Βενετία)



Στο Δεσποτάτο του Μυστρά,    
από γενιά σ' άλλη γενιά,
ήταν στρατιωτικοί οι Κλαδάδες..

"'Μεις δεν θα γίνουμε ραγιάδες,
τους Τούρκους θα τους πολεμάμε",
                                   [δηλώνανε οι γόνοι,
οι άξιοι Κλαδάδες,
                             [του ονόματος οι κληρονόμοι...

Και νάτους το 1463,
           [με τις σημαίες τ' Άγιου Μάρκου,
μετά την πτώση του Δεσποτάτου....

              Οικογένεια ήτανε Ελληνοβενετών,
              κι ο τελευταίος εξ αυτών,
              ο γενναίος Κροκόνδειλος Κλαδάς,
              ο κληρονόμος του πύργου,
                                                 [στας παρυφάς,
              των Μπαρδουνιών στη Μάνη,
                                  [του κάστρου "Αγίου Γεωργίου",
              μαζί και μ' άλλους εκ Ναυπλίου,
              ενώνονται με τους Χριστιανούς,
              του Μπερτόλντο ντ’ Έστε,
                                                [τους Βενετούς,
              και καταλαμβάνουν ,
                            [στο Άργος το φρούριο "Λάρισα"..
                     
Βενετία... Λέοντας του Αγίου Μάρκου


Μετά καιρό ο Κλαδάς θα πει...

                ["Το ποδοπάτησα και το στραπατσάρισα
της Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου,                                                                                                   [το παράσημο,
γιατί με τρόπο κατάπτυστο και άτιμο,
τους Έλληνες, οι Βενετοί πουλήσαν...
αφού τους πατριώτες μου προτρέψανε
                                                      και ξεσηκωθήκαν
και στο  πλευρό τους γενναία πολεμήσαν...


Ξάφνου πήγαν ξαδιάντροπα, κρυφά,
                                              [και συνθηκολογήσαν,
και τους συμμάχους Έλληνες,
                                 [βορά στους Τούρκους τους αφήσαν..."



συνεχίζεται


___________________________________________

* Για τη σειρά των αναρτήσεων ''Ιστορίες της Ιστορίας'' 
συνεργάστηκαν οι Π. Ματαράγκα και Κ. Ραπακούλια
_____________________________________________


* Πρώτος Βενετοτουρκικός πόλεμος, μεταξύ της Δημοκρατίας της Βενετίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διήρκεσε από το 1463 ως το 1479. 

Η αφορμή που περίμενε η Οθωμανική αυτοκρατορία για να συγκρουστεί με τη Βενετία δόθηκε το 1463 όταν οι τουρκικές αρχές αξίωσαν από τον βενετσιάνο διοικητή της Μεθώνης Νικολό Δάνδολο να τους παραδώσει κάποιον Αρβανίτη που το είχε σκάσει από την Αθήνα, ληστεύοντας Τούρκους πολίτες και καταφεύγοντας κάτω από τη προστασία της Βενετίας. 
Οι Βενετσιάνοι αρνήθηκαν να υπακούσουν, και ο στόλος τους με ναύαρχο το Λουδοβίκο Λορεντάνο στις 25 Γενάρη του 1463 έβαλε πλώρη για τα πελοποννησιακά παράλια να υπερασπιστεί τα εδάφη τους. 

* Κροκόνδειλος Κλαδάς, ή Κροκόδειλος, ή Κροκόνδειλος ή Ακροκόδυλος ή Κορκόντυλος Κλαδάς (1425 - 1490) ήταν γιος του Θεόδωρου Κλαδά, αξιωματικού στην υπηρεσία των Δεσποτών του Μυστρά. Γεννήθηκε πιθανότατα στην Κορώνη, και αμέσως μόλις ανδρώθηκε ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και έγινε στρατιωτικός. Όταν πέθανε ο πατέρας του, το 1460, κληρονόμησε τον πατρογονικό πύργο της οικογένειας, το φρούριο του Αγίου Γεωργίου, στη Μπαρδούνια της Μάνης.

Με την έκρηξη του πρώτου τουρκοενετικού πολέμου, το 1463, πήρε τα όπλα και πολέμησε επικεφαλής σώματος στρατιωτών, υπέρ τον Βενετών. Η Βενετία έστειλε τους στρατηγούς Μπερτόλντο ντ' Έστε και Ιωάννη Κονταρίνι ως επικεφαλής των βενετικών στρατευμάτων και αυτοί για την αφοσίωση του Κλαδά, τον αντάμειψαν με το παράσημο του Λέοντα του Αγίου Μάρκου, με έναν χρυσοκέντητο μανδύα και με εκτάσεις γύρω από την Κορώνη. 
Όταν οι Βενετοί υπέγραψαν συνθήκη με τον σουλτάνο Μωάμεθ τον Πορθητή, διατάχτηκε να σταματήσει τις εχθροπραξίες. Βάσει των όρων της εν λόγω συνθήκης, η Μάνη παραδιδόταν στους Οθωμανούς. 
Όπως ήταν φυσικό, ο όρος αυτός προκάλεσε οργή στους Λάκωνες, οι οποίοι είχαν ήδη αφειδώς χύσει το αίμα τους για την ελευθερία τους και τη Βενετία.
Ο Κλαδάς από την εποχή των Παλαιολόγων ήταν Άρχοντας του κάστρου του Αγίου Γεωργίου και δε σκεφτόταν επ' ουδενί να παραδοθεί ακόμη και όταν ο Μωάμεθ προσπάθησε να τον δελεάσει με παροχές γαιών. 
Αμέσως μετά την υπογραφή της συνθήκης, ο Κλαδάς στις 9 Οκτωβρίου 1479 εγκατέλειψε την Κορώνη επικεφαλής 16.000 ανδρών και βάδισε προς τη Μάνη, όπου διακήρυξε την απόφασή του να συνεχίσει τον πόλεμο και κάλεσε τους Έλληνες υπό τα όπλα υψώνοντας το λάβαρό του. 
Χιλιάδες Έλληνες έσπευσαν να καταταγούν στον επαναστατικό στρατό του Κλαδά, που μέσα σε ένα μήνα έφτασε να αριθμεί 16.000 σύμφωνα με τις πηγές. 
___________________________________________________________________

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ, "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ", ΕΚΔ.20ς ΑΙΩΝΑΣ, ΑΘΗΝΑ,1958


 σκέψεις..λεύτερες 
   πολιορκημένες   


Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

1462, ο Κόμης Δράκουλας και το Τάγμα του Δράκου




 1462 Ρουμανία

 Τρανσυλβανία, Μολδαυία, Βλαχία,
(η σημερινή δηλαδή η Ρουμανία),
το μεγαλύτερο μέρος απ' την Ουγγαρία,
και όλη η Βαλκανική,
βρίσκονται υπό την Κατοχή                                        
του Μωάμεθ ΙΙ, 
                    [που την Οθωμανική,    
επιβάλει βαριά φορολογία,
και παράλληλα στις τρεις πρώτες,
                  [δίνει μιά κάποια αυτονομία,
με κυβερνήτες διορισμένους,
τους οσποδάρους τους λεγομένους,
ντόπιους,
          απ' τον Σουλτάνο επιλεγμένους....  
 Το έμβλημα του Τάγματος του Δράκου
     
Ο ηγεμόνας (οσποδάρος) της Βλαχίας,
κληρονόμος εκ της δικής του οικογενείας,
του τίτλου, του τάγματος του Δράκου,
ο Βλαντ ο Γ' (εξ αυτού ο ήρωας του     
                                     [κινηματογράφου),
ο Δράκουλας στα καθ' ημάς...
με θάρρος δηλώνει... 
                    [''ρε δεν πληρώνω άλλο σε σας
ληστό-τουρκοι, τον φόρο υποτελείας,
τέρμα τα χρόνια της δουλείας !''

          ____________

                                                                                   
 Στον κάμπο, μοιάζει από ψηλά,
με θάλασσα, η Τούρκικη στρατιά,
με κύμα αργό και ήρεμο,
μα ένα θεριό ανήμερο,
είναι ο Μωάμεθ ο δεύτερος,
                                     [ο επικεφαλής                  
των διακοσίων χιλιάδων...
                  [αυτός ο ανίκητος, ο πορθητής...

Κι όμως ο Βλαντ ο Δράκουλας,
                            [φέτος θα τον τσακίσει,
και ο αήττητος  Οθωμανός,
                       [πανωλεθρία θα γνωρίσει.


  1462  Αιγαίο




 Ο Λέσβος,  τρισεγγονός του Πηνειού
                                [σαν μετανάστης αρχηγός,
κίνησε μ' άλλους Λαπίθες,
                                [να πάν' να κάνουν βιός,
και φτάσαν σ' ένα μακρινό νησί,
που μέναν κει πέρα Πελασγοί,
μιά γης με τρία ονόματα,
                           [το πρώτο Μακαρία,
δεύτερο Αιολίδα και τρίτο Πελασγία....


Αν συγκρουστήκανε μ' αυτούς,
                                 [η ιστορία δεν αναφέρει,
μα το νησί, τ' όνομα Λέσβος,
                                  [ακόμα ως τώρα φέρει,

Από την Θεσσαλία ξεκίνησαν,

                                          [παρέλειψα να πω,
απ' της Λαρίσης το ποτάμι, τον Πηνειό,
που οι αυτόχθονες λάτρευαν,
                                           [και είχανε θεό...


Κατά τον Διόδωρο τον Σικελιώτη,
πιστεύανε σ' αυτόν διότι,   
θεωρούσαν οι κάτοικοι Λαπίθες,
η ευημερία και οι νίκες,
στον ποτάμιο οφείλονταν θεό, 
να τον τιμούσαν συνεχώς γι αυτό.

Περάσαν αιώνες,
           [μαζί και κάμποσοι κατακτητές,
και οι Λαπιθο-πελασγο-απόγονοι,
                  [καλές και άσχημες στιγμές,

Φέτος το χίλια τετρακόσια εξηνταδύο,
στη σκατομοιρασιά του Αιγαίου,
                          [αρπάζονται άλλοι δύο,
οι Γενουάτες και οι Οθωμανοί,
και χάνει το παιδί τη μάνα,
                          [κι η μάνα το παιδί....

Ο αρνησίθρησκος Έλληνας,
                                        [Μαχμούτ πασάς,          
φτάνει στη Λέσβο επικεφαλής στρατιάς,
και μ' ένα στόλο εξ εξήντα πλοίων ισχυρό,
να καταλάβει το φρούριο, το Χριστιανικό.

Έτερο σώμα εκστρατευτικό,
πούχει τον ίδιο κι αυτό σκοπό,
φτάνει με τον Σουλτάνο και λεηλατεί,
καίει... αρπάζει και δολοφονεί,
ότι στο δρόμο του βρεθεί.

         
      Προ αιώνος ρεγάλο η Λέσβος είχε δοθεί
         στον Γατελούζο* τον Γενουάτη, δώρο,            *Gattelusi
Ο θυρεός των Γατελούζων ή
Κατελούζων 
Gattilusio 
         από τον Ιωάννη Ε΄τον Παλαιολόγο,
         γιατί τον είχε στον εμφύλιο βοηθήσει,
         τον Καντακουζηνό στις μάχες να νικήσει,
         (αφού ο τελευταίος τον είχε εκθρονίσει)......

Τώρα, μετά εκατό περίπου χρόνια,
το φρούριο εξοπλισμένο με κανόνια,
αμύνεται με τους Καταλανούς,
τους μισθοφόρους Χριστιανούς,
και με τους Ιωαννίτες, τους ιππότες....

Οι Βενετοί αποδειχτήκαν κότες,
γιατί του Αγίου Μάρκου ο στόλος,
ενώ βρισκότανε στη Χίο, όλος,
δεν βοηθά τους ομοθρήσκους Γενουάτες
(ήταν εμπορικά αντίπαλοι,
                                [και κάνανε τις πάπιες)...
                   
      Με πάθος πολεμούν  οι Χριστιανοί...
         μα όταν η κάθε ελπίδα είχε χαθεί,
         ο Γατελούζος Νικόλαος συνθηκολογεί,
         κι ενώ υπογράφουνε να φύγουν εν τιμή,
         την συμφωνία δεν τηρούν οι Οθωμανοί,
         και εκτελούν ιππότες και Καταλανούς,
         ενώ χιλιάδες από Μυτιληνιούς,
         τους εξορίζουνε σε άλλη γη,
         Κωνσταντινούπολη ή Χαλκιδική.
____________________________________  
                        


___________________________________________

* Για τη σειρά των αναρτήσεων ''Ιστορίες της Ιστορίας'' 
συνεργάστηκαν οι Π. Ματαράγκα και Κ. Ραπακούλια
___________________________________________



Η επιστολή του Νεάκσου
* Romania, προέρχεται από το Λατινικό romanus, που σημαίνει "πολίτης της Ρώμης". Η πρώτη γνωστή χρήση της ονομασίας βεβαιώνεται το 16ο αιώνα από Ιταλούς ανθρωπιστές που ταξίδευαν στην Τρανσυλβανία, τη Μολδαβία και τη Βλαχία.

Tο παλαιότερο σωζόμενο έγγραφο γραμμένο στη Ρουμανική γλώσσα, επιστολή του 1521 γνωστή ως "Επιστολή του Νεάκσου από το Κάμπουλουγκ", είναι επίσης σημαντικό γιατί περιέχει την πρώτη τεκμηριωμένη εμφάνιση του ονόματος της χώρας: η Βλαχία αναφέρεται ως Țeara Rumânească ("Ρουμανική Γη", țeara από το Λατινικό terra, "γη", σημερινή γραφή Țara Românească).
Δύο μορφές γραφής χρησιμοποιούντο αδιακρίτως, român και rumân, μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα, οπότε κοινωνιογλωσσικές εξελίξεις οδήγησαν σε σημαντική διαφοροποίησή τους: 

το rumân κατέληξε να σημαίνει "δουλοπάροικος", ενώ το român διατήρησε την αρχική εθνογλωσσική σημασία του. 

Μετά την κατάργηση της δουλείας το 1746 η λέξη rumân έπαψε σταδιακά να χρησιμοποιείται και παγιώθηκε η μορφή român. Ο Τούντορ Βλαντιμιρέσκου, επαναστατικός ηγέτης των αρχών του 19ου αιώνα, χρησιμοποιούσε τον όρο Rumânia, αναφερόμενος αποκλειστικά στο πριγκιπάτο της Βλαχίας.

Η χρήση του ονόματος Romania για την αναφορά στην κοινή πατρίδα όλων των Ρουμάνων- με τη σημερινή της σημασία- εμφανίζεται για πρώτη φορά στις αρχές του 19ου αιώνα. 


* Βλάντ Γ΄ Τσέπες,  πιο γνωστός με τους τίτλους Βλαντ ο Ανασκωλοπιστής και Κόμης Δράκουλας, ήταν Πρίγκιπας της Βλαχίας το 1448, 1456–1462 και 1476. Γεννήθηκε το 1431 στην πόλη Σιγκισοάρα (Sighişoara) της Τρανσυλβανίας (η γενέτειρά του είναι γνωστή και με το όνομα Σάσμπουργκ (Schassburg) από την εποχή της Αυστροουγγρικής κυριαρχίας).

Καταγόταν από τον ευγενή οίκο του Μπασαράμπ (Basarab), θεμελιωτή του Βλαχικού κράτους, και ήταν γιος του προηγούμενου βοεβόδα Βλάντ Β΄ Ντράκουλ (Vlad II Dracul) και της πριγκίπισσας Κνεάζνα (Cneajna). Κληρονόμησε τον τίτλο του Τάγματος του Δράκου που παραχωρήθηκε στον πατέρα του από τον βασιλέα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Σιγισμούνδο (Sigismund). Το όνομα του Βλαντ έγινε θρύλος και τροφοδότησε την πένα του Μπραμ Στόκερ (Bram Stoker), ο οποίος δημιούργησε τον αιμοδιψή χαρακτήρα «Δράκουλα».

Ο Βλαντ ο Γ', χρησιμοποίησε το έμβλημα του δράκου σε νομίσματα, καθώς και στο θυρεό του οίκου του. Mετά το θάνατο του Σιγισμούνδου, το 1437, το τάγμα απώλεσε την αίγλη του, αν και το έμβλημα του δράκου χρησιμοποιήθηκε στα χρόνια που ακολούθησαν ως οικόσημο αρκετών Eυρωπαίων ευγενών.


* Λαπίθες,  εκδοχή: Αρχαιότατος λαός εγκατεστημένος από την αρχή στις όχθες του Πηνειού, στη μεγάλη και εύφορη Θεσσαλική πεδιάδα. 
Πολεμούσαν συνέχεια να κρατήσουν την πολύτιμη γη τους κατά των διαφόρων κάθε φορά εισβολέων και τελικά εξοντώθηκαν από τους Δωριείς.

2η εκδοχή: Στους αναφερόμενους μύθους κατά τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, οι Λαπίθες καταγόταν από τον ποτάμιο θεό Πηνειό. Αρχικά κατοικούσαν στα βουνά της Πίνδου, του Πηλίου και της Όσσας. Στα φαράγγια της Πίνδου ο Πηνειός ενώθηκε με τη Νύμφη Κρέουσα και γεννήθηκαν τρία παιδιά, ο Υψεύς, ο Ανδρεύς και η Στίλβη. 
Η Στίλβη ενώθηκε με το θεό Απόλλωνα και γέννησε τον Λαπίθη, αρχηγέτη των Λαπιθών.
Οι Λαπίθες αναφέρονται ως μυθολογικά όντα ίδιας καταγωγής με τους Κενταύρους από τους οποίους και χωρίσθηκαν, μεταγενέστερα από τους ποιητές, αποδίδοντάς τους ανθρώπινη μορφή και παρουσία ως αρχαίου πραγματικού λαού, πολεμικού και ανδρειωμένου που αφού εξεδίωξαν τους Περραιβούς από τη Θεσσαλία εγκαταστάθηκαν στην παρά τις όχθες του Πηνειού πεδιάδα.

Οι αποδεχόμενοι τους Λαπίθες ως μυθικά όντα παράγουν το όνομά τους από το λαπιστής (= αλαζών) και το ρήμα λαπίζω (= συρίζω), από την ίδια ρίζα λαπ επίσης και το ρήμα αλαπάζω (=καταστρέφω, διαρπάζω) αλλά και το ουσιαστικό λαίλαπα (λαίλαψ). Επειδή όμως και η ρίζα λαπ είναι σχετική με τη ραπ = αρπ πολλοί σχετίζουν το όνομα με τις Άρπυιες, δηλαδή τους βίαιους ανέμους, και κάθε βίαια μετεωρολογικά φαινόμενα, δαίμονες των καταιγίδων, που η ποιητική φαντασία τους μετέβαλε βαθμηδόν σε γενναίους πολεμιστές, ενάρετους και φιλόξενους σε αντίθεση με τους Κενταύρους.

* Λέσβος, Τη περίοδο 1355 μέχρι 1462 το νησί ανήκε στην γενουάτικη οικογένεια των Γατελούζων, οι οποίοι κατάφεραν να αναδείξουν την ηγεμονία τους ως μια από τις ισχυρότερες στην ανατολή. Η ειρηνική μετάβαση της εξουσίας οδήγησε σε μια περίοδο ηρεμίας και ακμής της Λέσβου. 
Όλοι οι ηγεμόνες των Γατελούζων εργάστηκαν στην οικονομική ανάπτυξη της ηγεμονίας τους και κατάφεραν να επεκτείνουν την κυριαρχία τους στη Θράκη (1356), στην Παλαιά Φώκαια (1402), στη Θάσο (1420), στη Σαμοθράκη (1433) και στη Λήμνο (1449).
Μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως έγινε μια πρώτη προσπάθεια κατάληψης της Λέσβου από τους Τούρκους το 1455 που όμως απέτυχε. Την 1 Σεπτεμβρίου 1462 το νησί πολιορκείται από το Μωάμεθ Β' και το στόλο του και η Μυτιλήνη παραδίδεται ύστερα από 14 ημέρες. 
Μετά την κατάληψη της Μυτιλήνης, οι Τούρκοι την καταστρέφουν και σφάζουν μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Οι εναπομείναντες χριστιανοί μετακινήθηκαν στην ενδοχώρα.

Σύμφωνα με τη μυθική παράδοση πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Πελασγοί. Το όνομά του, όμως, το πήρε από τον Λέσβο, που έφτασε εδώ μαζί με Λαπίθες από τη Θεσσαλία. Η Λέσβος κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια. Τα παλαιότερα ευρήματα ανήκουν στην Παλαιολιθική εποχή. Ο πολιτισμός αυτός που αναπτύχθηκε στη Λέσβο παρουσιάζει κοινά στοιχεία με το τρωαδικό και επεκτείνεται επίσης και σε άλλες περιοχές του ΒΑ Αιγαίου, όπως στην Σάμο, Χίο, Λήμνο, Μ. Ασία (Τροία), Θάσο, Ίμβρο, Σαμοθράκη, Θράκη και Σκύρο. Tο πρώτο φύλο που αποίκησε το νησί ήταν οι Πελασγοί, ακολουθούν οι Λαπίθες. Τη δεύτερη χιλιετία το νησί αποικίστηκε ξανά από τους Αχαιοαιολείς, ως αποτέλεσμα της επέκτασής τους στην ανατολική Μεσόγειο και της καθόδου των Δωριέων.





 σκέψεις..λεύτερες 
   πολιορκημένες